श्री.हिमांशु कुलकर्णी यांचा शहर एक कबर हा एक महत्त्वाचा कवितासंग्रह आहे. पापणी जागी ठेवून आधुनिक माणसाचा शोध घेणारी खोल जाणीव या कवितांना व्यापून राहिली आहे. यंत्रयुगाने माणसाच्या डोक्यावरचे कष्टांचे ओझे खाली उतरवले. माणसाला यंत्राने दिलेली ही मुक्ती वरदान ठरली काय ? की माणसाचे यंत्र झाले आणि यातून माणूसकीच्या अवमूल्यानाची प्रक्रिया सुरू झाली ? स्वत:चं मढं स्वत:च्या पाठी अशी माणसे दहा बाय दहाच्या खुराडयात शेवट नक्कीच होईल गोड हे गोड स्वप्न पहात राहिली ? शहर ही एक संस्कृती की माणूसकीची कबर ? मोरांचा झडून गेलेला पिसारा आणि इथल्या सगळ्या स्वप्नांचा गळून गेलेला फुलोरा श्री.हिमांशु कुलकर्णी करूणेच्या डोळयांनी पहातात. निवडुंगातून फूल यावे तसे त्यांच्या काटेरी अनुभवाला आलेले करूणेचे हे फूल या कवितांतून हाक घालते. श्री.हिमांशु कुलकर्णी यांची भाषा ही करूणेचा स्वर लाभलेली सत्याची भाषा आहे. ही कविता सूचक प्रतिमांनी बोलते. या प्रतिमा ही कविता आरशांसारख्या पुढे ठेवते. आपले जे खरे रूप पहायचे माणसे सतत टाळीत असतात ते या प्रतिमांच्या आरशात कविता वाचताना त्यांना दिसू लागते. स्वत:ला समजून घेण्यासाठी स्वत:ला पहावेच लागते. श्री.हिमांशु कुलकर्णी यांची कविता कुठेही हिडिस-विकृत न होता बुध्दाच्या करूणेने हे दर्शन घडवते. श्री.हिमांशु कुलकर्णी यांच्या कवितांमधून प्रीतीचा कोमल झरा हळूवारपणे वहातो आहे. तो त्यांच्या प्रेमकवितांतून तर जावतोच; पण त्यांच्या उपरोधालाही तो हिंसेचे हत्यार बनू देत नाही. शहर एक कबर हा संग्रह मी वाचला तेव्हा एक उत्कृष्ट कवितासंग्रह वाचल्याचे समाधान मला मिळाले. मंगेश पाडगावकर

वाचता न येणा-या छोटयांना मोठयांनी वाचून दाखवावीत आणि वाचता येणा-या छोटयांनी स्वत:च वाचावीत अशी पुस्तकं (४ ते ७ वर्षे वयोगटासाठी)

शांत मन - The Secrert Of Life हे पुस्तक आपल्याला मन समजून घेण्याचा आणि आयुष्य अधिक संतुलित व आनंदी बनवण्याचा प्रभावी मार्ग दाखवते. या पुस्तकात दैनंदिन जीवनातील गोंधळ, ताण, अपेक्षा आणि जबाबदाऱ्या यामध्ये मन कसे अस्थिर होते आणि त्यातून बाहेर पडण्यासाठी कोणत्या सवयी अंगीकाराव्यात, याचे वास्तववादी उदाहरणांसह मार्गदर्शन केले आहे. पुस्तकातील प्रत्येक अध्याय वाचकाला जीवनाकडे नव्या दृष्टीने पाहण्याची प्रेरणा देतो.

शेपटी हा अनेक प्राण्यांच्या शरीराचा महत्त्वाचा आणि अतिशय उपयुक्त अवयव आहे. ठरावीक प्राण्यांनाच हा अवयव का मिळाला ? शेपटीचे काय काय उपयोग असतात ? शेपटी नसती, तर त्यांना जगता आले असते का ? चला, या पुस्तकात शोधू या अशा अनेक प्रश्नांची उत्तरे. शेपटीच्या गोष्टी

अणुवैज्ञानिक म्हणून प्रसिध्द असणारे सुरेश हावरे शिर्डीच्या श्री साईसंस्थानच्या विश्वस्त मंडळाचे अध्यक्षही आहेत आणि अनेक नवोद्योगांना प्रेरणा देणारे यशस्वी उद्योजकही आहेत. विज्ञानातील विवेक आणि श्रद्धेतील सेवाभाव यांची सुयोग्य सांगड घातली की, सत्कार्याला कसे असंख्य धुमारे फुटतात, याचे त्यांनी घडवलेले दर्शना कल्पक तर आहेच, पण प्रयत्नवादाला प्रोत्साहक असे पाठबळ देणारेसुध्दा आहे. गेल्या काही वर्षांत विविध ठिकाणी, निरनिराळ्या प्रसंगी त्यांनी केलेल्या भाषणांमुळे अनेकांना यशाचा मूलमंत्र गवसला. कित्येकांना जीवनातील सुखासमाधानाची गुरुकिल्ली मिळाली. ज्यांनी ज्यांनी ही भाषणे ऐकली, ते ते सारे प्रभावित झाले. त्या भाषणांमध्ये विखुरलेले संस्कारधन संकलित स्वरूपात अधिक व्यापक प्रमाणावर उपलब्ध होण्याची गरज जाणवली. समाजातल्या धडपडणाऱ्या तरूणांना पुढील वाटचालीत दिलासा देऊ शकेल, अशी ही 'शिदोरी' म्हणूनच प्रसिध्द होते आहे. बहुआयामी व्यक्तिमत्त्वाचे सुरेश हावरे यांचे अनुभवांतून साकारलेले ही प्रेरणादायी बोल. विधायक वातेवरच्या असंख्य पांथस्थांना ही 'शिदोरी' खचितच मोलाची वाटेल.

शिदोरी म्हणजे संचित. माणसाच्या सोबत असलेली हक्काची मीठ - भाकर. आपल्या आयुष्यातील उत्कट, कातर अनुभवांनी दिलेलं शहाणपण. जगण्याच्या प्रवासात आलेल्या घटनांनी दिलेली सार्थ शिकवण हीसुद्धा शिदोरीच. कधी संदेशाच्या रूपात, कधी आशीर्वादाच्या रूपात. शिदोरी भूक भागवतेच, पण ती तुम्हाला आधार देते, बळ देते, ऊर्जा देते, चैतन्य देते. विचारांची शिदोरी पडताना सावरते, गोंधळताना स्थिर ठेवते, निराशेत मनावर फुंकर मारते आणि अतिविश्वासाच्या, अतिउन्मादाच्या वेळी आपल्याला लगामही घालते. हातांचे पंख करण्याची ताकद शिदोरीत असते , काट्यांकुट्यांतून वाट काढण्याचं शहाणपण शिदोरीत असतं आणि अतिउत्साहात भरारी घेण्याची अतिशयोक्त रिस्क घेताना थोपवण्याचं चतुरपणही शिदोरीत असतं. ऊर्जेनं भरलेली, सकारांनी गजबजलेली, आत्मविश्वासानं सजवलेली आणि बंधुभावनेनं बहरलेली. विचारांची भूक लागलेल्यांना पोटभर देणारी.. या पुस्तकाचं पान न् पान उलगडताना, डॉ. सुरेश हावरे यांचा तेजानं भरलेला, मदतीच्या भावनेनं कृपामय झालेला, साऱ्या बांधवांसाठी उत्कर्षाचं, उद्धाराचं पसायदान मागणारा 'हसतमुख चेहरा' दिसत राहतो, ही या विचारांची एक उजवी बाजू आहे. अरुण म्हात्रे

अनघड शैलीतले हे पुस्तक वाचताना आपल्याला गेल्या पिढीतील एक कलंदर, जिद्दी कार्यकर्ता आणि त्याच्या ध्यासात तितक्याच तन्मयतेने सहभागी होणारी त्याची पत्नी भेटते. डोमरीसारख्या आडवळणी गावात 'गुरुकुल' चालवण्याचा सुदामकाका आणि सिंधूमामींनी घेतलेला निर्णय हिशोबी शहाणपण बाळगणाऱ्या जगाला पटणे अवघड आहे. पण नवनिर्मितीसाठी बऱ्याचदा हिशोबी शहाणपणापेक्षा बेहिशोबी वेडेपणाच गरजेचा असतो, याची आठवण हे पुस्तक वाचताना परत एकदा होते. नीलेश निमकर