या कहाणीचा नायक आहे - विनायक महादेव कुलकर्णी. एका सामान्य मध्यमवर्गीय कुटुंबात जन्मलेला. परिस्थितीशी झगडत शिकला सवरलेला. मोठ्या उमेदीनं तो बांधकामव्यवसायात शिरला. मात्र खाजगीकरण, उदारीकरण अन् जागतिकीकरण यांचे सुसाट वारे वाहू लागले. बघता बघता वादळाचं रूप घेतलेल्या या परिस्थितीनं विनायकच्या आयुष्यातही उलथापालथ घडवली. चांगल्या-वाइटाचा विचार न करता भौतिक सुखांमागे धावणारी आसक्ती, त्यातून मानसिक अस्वस्थता, भ्रष्ट आचरण, गुन्हेगारी वृत्ती, नैतिकतेचा ऱ्हास या चक्रव्यूहात सापडून विनायकची होलपट झाली. चक्रव्यूह भेदण्यात तो यशस्वी ठरला की धारातीर्थी पडला? मनावर चढणारी व्यावहारिक काजळी तो साफ करू शकला का? एकीकडे ऐहिक उपलब्धी, तर दुसरीकडे हरवलेले मन:स्वास्थ्य. एकीकडे भ्रष्टाचाराच्या गाळात रुतत जाणारी सामाजिक परिस्थिती, तर दुसरीकडे मनाची मशागत करणाऱ्या मूल्यांबद्दलची ओढ. एका संवेदनशील माणसाच्या आयुष्याची वेधक कहाणी.

संझगिरी आणि माझी दोस्ती उणीपुरी चाळीस वर्षांची. आमच्या (फिल्मी) आवडी, आमची नट-नट्या - संगीतकार - गायक यांच्याविषयाची मतं, आमचे आदर्श हे तंतोतंत जुळतात. फरक एवढाच (आणि तो केवढा तरी मोठा!) की तो हे सगळं सुरेख पद्धतीनं शब्दबद्ध करू शकतो, त्याच्या खास शैलीत वाचकांपर्यंत पोचवतो. मी फक्त मला हेच तर म्हणायचं होतं', असं मनाला समजावू शकतो. मला (आणि माझ्यासारख्या हजारो वाचकांना, रसिकांना) त्यानं लिहिलेलं मनोमन पटतं आणि खूप आवडतं. आवडावं, असंच तो लिहितो. कारण त्याला फिल्मी जगतातल्या लोकांबद्दल कुतूहल तर आहेच, शिवाय त्याचा त्याविषयीचा अभ्यास आहे, त्याची निरीक्षणं आहेत, हळवं करणाऱ्या आठवणी आहेत, त्यातले बारकावे (बऱ्याचदा गॉसिप्सही) त्याला माहीत आहेत. त्यामुळे या लोकप्रिय फिल्मस्टार्सबद्दलचं त्याचं - गप्पा मारल्यासारख्या, रसाळ आणि मिश्कील शैलीतलं - लेखन अत्यंत वाचनीय झालं आहे. दिलीप प्रभावळकर मेहमूद, किशोरकुमार, प्राण, हेलन या सर्वार्थानं मोठ्या कलाकारांच्या द्वारकानाथ संझगिरी यांनी खास त्यांच्या स्टाईलनं सांगितलेल्या गोष्टी आम्हाला वगळा...

अनाहत ख्रिस्त असे हृदयस्पर्शी शीर्षक प्रभू येशू ख्रिस्तावरील अतिशय वाचनीय अशा संग्रहणीय पुस्तकास देऊन सिध्दहस्त विद्वान लेखक फादर फ्रान्सिस दिब्रिटोंनी श्रध्दावंत वाचकांच्या मनाला साद घातली आहे. हे संपूर्ण विवेचन ख्रिश्चनांचा प्रमाणभूत धर्मग्रंथ बायबल यावर आधारित आहे. लेखक स्वत: कल्पक आणि भावूक असूनही प्रस्तुत लिखाण हे निश्चितच वस्तुनिष्ठ, निष्पक्ष विश्वासार्ह झाले आहे ते बायबलमधील वर्णनाशी सुसंगत असल्यामुळेच. लेखकाची भाषा प्रासादिक, मृदू आणि मवाळ असूनही पुस्तक वैचारिक, विचारपरिप्लुत आहे, हे निस्संशय. प्रभू येशू ख्रिस्त खरा मनुष्य आणि खरा देव आहे. तो परिपूर्ण जीवनाचे दान देणारा मुक्तिदाता आहे. त्यामुळे कोणतेही पुस्तक ख्रिस्ताला संपूर्णतया आपल्या कवेत सामावू शकत नाही, शिवाय फादर दिब्रिटोंनी वेदनेच्या अंगाने ख्रिस्तचरित्राचा वेध घेतला हे योग्यच आहे. तरीही ख्रिस्ताचे अनेकविध पैलूंनी मंडित असे व्यक्तिमत्त्व केवळ वेदनेच्या दृष्टीने संपूर्णपणे समजून घेता येणार नाही. शिवाय केवळ वेदनेच्याच आधारे ख्रिस्तचरित्र व्यक्त करण्यात नैराश्यवादाचा धोका असू शकतो. मानवी जीवनाची सार्थकता आनंदात असणे आवश्यक आहे. येशूची मुक्ती आनंदाचा मूलस्रोत आहे. मी तुम्हाला परिपूर्ण आनंद देईन आणि तुमचा आनंद कुणीही हिरावून घेऊ शकणार नाही! असे ख्रिस्ताचे आशावर्धक आवाहन आहे. अर्थात थोर साहित्यिक दिब्रिटोंचीही हीच भूमिका आहे, हे निश्चित. एक सुंदरसे वैशिष्ट्यपूर्ण आणि लालित्यपूर्ण पुस्तक लिहिल्याबद्दल फादर दिब्रिटो ह्यांचे मी मन:पूर्वक अभिनंदन करतो. बिशप डॉ. थॉमस डाबरे.

अभ्यास, परीक्षा, स्पर्धा यांपलीकडेही पुष्कळ गोष्टी असतात आपल्या अवतीभवती. नीट पाहिले आणि विचार केला, तर खूप आनंद मिळू शकतो आपल्याला अगदी साध्या साध्या गोष्टींतून. चला, या पुस्तकात वेचू या आनंदाची फुले

ही आहे मुक्त मुशाफिरी..... नानाविध प्रदेशांची, भौगोलिक, तसेच मानसिकही. कधी पर्वतशिखरे आणि खोल द-यांत निसर्गाच्या विराट रूपांचा आनंद घेण्यासाठी केलेली, तर कधी स्टेमसेल्स, संप्रेरके आणि विकरे, या निसर्गाच्याच सूक्ष्मतम रूपांत बौध्दिक आनंद मिळवण्यासाठी केलेली. कधी शरीराची ताकद आजमावण्यासाठी, तर कधी स्वत:च्या मनात डोकावून प्रेयस, श्रेयस, नाती आणि समष्टी यांचे गुंते समजावून घेण्यासाठी केलेली. हेतू, साधने आणि साध्य काहीही असो, आहे कमालीची आनंददायी आणि चिंतनगर्भ.